Na początku trzeba znaleźć czas, a potem fundusze. Trzeba też wybrać miejsce, w którym chcemy pracować. Każdy z nas ma inne preferencje: jeden woli pomagać w szpitalu, inny uczyć dzieci, ktoś jeszcze rehabilitować niepełnosprawnych. Im lepiej dopasowany do naszych uzdolnień będzie zakres pracy, tym więcej przyniesie innym korzyści, a nam satysfakcji.
Mamy duży wybór, co do miejsca i klimatu: możemy pomagać w Polsce, w innym kraju europejskim albo wybrać się na egzotyczny ląd. I choć ta ostatnia wersja dla większości brzmi najbardziej zachęcająco, trzeba wziąć pod uwagę wiele rzeczy.
Po pierwsze: kosztowniejszy transport. Najczęściej nie da się tam pojechać ani stopem, ani autobusem. A skoro lot, to przesiadki, a potem jeszcze często przejazd na miejsce docelowe. Trzeba zatem być zaradnym i odważnym! Do większości krajów pozaeuropejskich potrzebujemy też wizy (po drugie).O jej uzyskanie trzeba odpowiednio wcześnie zadbać.
Po trzecie: choroby. Wiele z tych, które nie występują w Polsce lub które są u nas rzadkie, tam stanowi zagrożenie. Trzeba więc dokładnie sprawdzić, które szczepienia są wymagane (bez tych – udokumentowanych – nie zostaniemy do kraju wpuszczeni), które zalecane (czyt. duże ryzyko zarażenia), a które warto wykonać choćby tylko po to, żeby później się nie martwić. Niestety przeciw niektórym chorobom, np. malarii, nie możemy się zaszczepić, a stosowane leki i repelenty nie dają 100% ochrony. Trzeba zatem wziąć też pod uwagę ryzyko zachorowania.
Po czwarte: nauczmy się rozumieć kulturę, do której jedziemy, tak bardzo, jak jest to możliwe. Oszczędzi nam to rozczarowań, choćby w związku z innym rozumieniem czasu w Afryce (gdzie np. umawiamy się z kimś na 13.00, a on zjawia się o 17.00). I po piąte: sprawdźmy klimat. Nie jedźmy do kraju, w którym średnia temperatura przekracza nasze możliwości!
Jeśli po przeczytaniu tych informacji wciąż jesteśmy pełni entuzjazmu, przechodzimy do zakładki: Co zabrać